61 - ...i będziemy tańczyć z siekierami w dłoniach; i będziemy mówić dużo o miłości

Od czego tu zacząć? Acha, szukam pracy w trybie pilnym. Tryb jest pilny jak taksówka w środku wigilii, kiedy akurat w tej samej minucie dzwonią setki ludzi, jeździ kilkudziesięciu kierowców, a ja cierpię za miliony jak ten Konrad Wallenrod. Różnica między nami drzemie w tym szczególe, że on cierpiał na szczycie Mont-Blanc, a ja w środku centrali; Wallenrod chciał cierpieć, a ja to po prostu Wallę.

Ja to proszę Państwa wręcz pierdollę i nie mam już sił ani nerwów walczyć z buractwem wałbrzyskim, polskim, ani nawet pozaplanetarnym. 

Ten grudzień, ten zły jak pies Baskerville’ów czas, odebrał mi cały deputat cierpliwości wobec innych bytów. Nie mogę już znosić więcej upokorzeń od bezimiennych chamów, nie chcę przenosić tych wstrętnych emocji na moje dzieci, nie chcę być dla nikogo spluwaczką i nie potrafię dalej udawać, że mnie to nie dotyka. Trudno uwierzyć, jakimi gnojkami potrafią być ludzie, jak lubią obrażać, wyżywać się i jak ciężko przychodzi im najmniejsza serdeczność. Dlatego ten post dedykuję pozytywnym w środku tych piekieł: Kasi, Miśce, Ani, dziewczynom z 19-tek i jednemu z nielicznych normalnych kierowców – Wojtkowi.

Marzy mi się praca testera różnych urządzeń, wytrzymałości sprzętów. 

Wiecie – przytulna sala, a ja przez 8 godzin kontroluję jakość produktu, sprawdzając po ilu rzutach o ścianę zbije się wazon, ile tysięcy razy trzeba trzepnąć drzwiami, żeby wypadły z zawiasów, jak długo trzeba skakać po materacu (lub kliencie taxi), żeby zamienił się w wióry.

Tak sobie myślę, że po kilku latach takiej twórczej destrukcji, może zeszłoby ze mnie to nabuzowanie, które kwitnie w najlepsze Kwiatami Zła od dawna. A jestem wypełniona do granic Złym Powietrzem, również biorąc pod uwagę, że ostatnimi dniami (i nocami) odżywiam się głównie pierogami z kapustą i grzybami + sernik + sałatka + grzybowa + piwo…

To by było na tyle, chyba. Bo brak mi odnośników, żeby opisać czar przedświątecznych torped rodzina-rodzina, ja-praca, ja-praca-rodzina, ja-praca-rodzina-nie-odzywam-się-do-mojego-faceta, ja-brzoza-ja-brzoza itd.

P kropka Es: 

nie polecam wódki Luksusowa (?) Dzika Jeżyna. Niestrawna szczyna. Lepsza już dzika zwierzyna (oglądana w naturze) lub Grzegorz Jarzyna ze Szczecina. W każdym razie, jak tylko osuszę tę podłą butelczynę, idę na pobliski Mont Blanc, jedną z wielu zasp pod moimi oknami, gdzie po Wielkiej Improwizacji, Dewiacji i Defekacji, udam się na upragniony sen.

Z dziennika Matki Polki - rozdział IV

Matka Polka vs. Krówka-Ciągutka

Od zawsze głowiłam się nad tym, jakie mechanizmy żądzą mamami, babciami i wszelkimi ciotkami, kiedy chcąc nagrodzić lub zwyczajnie rozpieścić dziecko, dają mu słodycze. Oczywiście sama tak robię. Te wszystkie cukierki, gumy, żelki, czipsy o składzie chemicznym szamponu przeciwłupieżowego, wytwarzane zapewne w wielkich fabrykach na wschodnich rubieżach Azji, małymi chińskimi rączkami.
Zauważcie sami, nikt normalny przecież nie mówi „-Byłeś taki grzeczny dziś, w nagrodę dam ci jabłuszko”. Bo zamiast gruszki, ogóra kiszonego czy szklanki wody oligoceńskiej, tzw. dobry rodzic wręcza dziecku całą tablicę Mendelejewa, opakowaną w kolorowy papierek. Nie trzeba wcale znać się na makrobiotyce, kuchni pięciu przemian, ani tych wszystkich zwariowanych zabawach ze skrobią, białkami itd., żeby wiedzieć, że cukier ma pieszczotliwą ksywkę „biała śmierć”, aspartam rozpuszcza mózg, czerwony barwnik w cuksach i napojach powoduje raka, a te wszelkie E-coś tam, są zwykle trujące. Dlaczego więc rodzic karmi dziecko trucizną?

Ha! i właśnie w tym miejscu pojawia się kolejny argument na obronę mojej hipotezy, że przecież dzieci to małe wampirki. Muszą mieć w sobie jakieś moce super-natural, bo powiedzcie sami – jaki zwyczajny organizm przeżyłby w zdrowiu taki „spoż-goth” ( czyli spożywczy gotyk, określenie uknute przez Elżbietę szaRapową, metaforycznie opisujące asortyment w miejscowym Kurmanbajew-Supermarket), jakim atakowany jest od urodzenia? To oczywiste, że w dzieciach drzemie coś paranormalnego, jeśli trucie oranżadą z Helleny im nie szkodzi.

To tak samo oczywiste jak fakt, że dzieci są z gumy. Jaki dorosły zniósłby bez żadnego uszczerbku tyle fikołków z łóżka, podwójnych tulupów ze schodów i salt mortale przez kierownicę roweru? Gdyby komuś się to udało, to prawie pewne jest, że był on tym Ukraińcem, który mając 4 promile we krwi, wyskoczył podczas libacji za flaszką z 9 piętra i tylko skręcił sobie nogi. Ale to się nie liczy, ponieważ za sprawą alkoholu gość opanował do perfekcji sztukę przetrwania w stanie nieważkości, co uratowało mu życie oraz stało się dla mnie inspiracją, gdyż jako osoba wyjątkowo niezborna, muszę pochłaniać codziennie spore ilości etanolu by chronić moje marne, 30-letnie truchełko przed poważnymi urazami.

Dzieci mają też coś z motyli. Każdy, patrząc na nie, wpada w zachwyt, że takie piękne, efemeryczne, słodkie i niewinne, no cud natury po prostu. Któż by podejrzewał taką istotę o jakieś mroczne tajemnice i brzydkie drugie dno? Żyłam w tej błogiej niewiedzy dopóki jakieś 13 lat temu w Bieszczadzkim Parku Narodowym natknęłam się na sporą grupę uroczych motyli „kapuśniaczków”, żerujących na ...wielkiej ludzkiej kupie! Złudzenia prysły jak bańka mydlana, ba! jak oczy kota przegryzającego przewód elektryczny. Byłam bardzo rozczarowana, niemal tak jak w chwili, w której dowiedziałam się, że wokalista Erasure jest gejem i że Święty Mikołaj to tak naprawdę moja mama kupująca lalkę w Baltonie. Te motylki-profany powiedziały mi, że warto poszukać drugiego dna, mrocznej natury rzeczy pozornie dobrych i doskonałych. Z czasem zrobiłam się bardziej podejrzliwa i jeśli coś jest słodkie jak miód, albo nawet miś haribo, wietrzę spisek. I wyobrażam sobie ociekającą lukrem Kasię Cichopek-Landrynek, jak w domu chodzi z wilczurem, szpicrutą i monoklem i bije tego swojego męża kapciem, klnąc szpetnie.

Ale wracając do zawikłanego sedna, o ile ktokolwiek potrafi je wyłuskać z tej mojej chaotycznej pisaniny, dzieci poza odżywianiem się energią matki, z powodzeniem pałaszują słodką truciznę, która również je napędza. Może to jakiś niezbędny składnik wampirzej diety? Obserwuję często na placu zabaw taką znajomą dziewczynę. Przychodzi tam ze swoją (bardzo wampiryczną) córką i zawsze ma na wyposażeniu CAŁĄ REKLAMÓWKĘ  słodkości dla niej + zestaw awaryjny w torebce. Szokuje mnie zarówno pomysłowość matki, jak ilości lizaków i mordoklejków, jakie jest w stanie pochłonąć ta mała dziewczynka. Bez kitu i bez przerwy, ona w kółko coś żuje i międli, a im tego więcej wcina, tym bardziej jest nieznośna. Kiedyś bardzo rozbolał ją na tym placu zabaw brzuszek. Matka panicznie zastanawiała się czy z obiadem coś było nie tak, a może to jakiś wirus z przedszkola? Pobiegły do domu, a za godzinę już były z powrotem, z cukiernią w reklamówce.
Jaki z tego morał? Dawka toksyny zdolna wywołać u dorosłego 4 cukrzyce i spektakularną eksplozję cholesterolu, u dziecka w najgorszym razie zostanie załatwiona efektownym, bardzo kolorowym pawiem.