155 - Wróżka Smroduszka

Pamiętacie Wielką Wiejską Manipulację?
Oraz jej odcinki?
I pododcinki?


Tydzień 1

Mknąc solarisem do upragnionego celu pt "szukam kąta do zdechnięcia", kładłam sobie właśnie na zapuchnięte powieki dwa obole. Liczyłam, że łapówa dla Charona (jednego z miejscowych prywatnych przewoźników) szybko załatwi problem mojego zgonu w sposób bardziej humanitarny niż jeżdżenie truchła na trasie Szczawno-Rusinowa do momentu stwierdzenia przez panią kanar, że mieszkaniec jednak śmierdzi nieco bardziej niż zwykle skoro nie żyje. 
Moja teoria i tak była do niczego. Obole okazały się dwiema dwudziestogroszówkami reszty za bilety i jedyne, co mogłam za to kupić to politowanie i to na wyprzedaży w niedzielę pod Tesco. 

Czułam jak glut wypełnia każdą dziurę mojej głowy, a przecież jest jej całkiem sporo. Po prostu mam full pustej przestrzeni we łbie, taki - wiecie - loft pomiędzy uszami, ale ceny na rynku spadły na pysk i serio: nawet jeśli chcieć to sprzedać w stanie developerskim + resztki mojego logicznego myślenia (nadające wnętrzu głowy jakiś para-antyczny charakter) to się nijak nie kalkuluje.

Dążę do tego, że kiedy jesteś człowieku tak bardzo, bardzo chory i przeorany broną codzienną z napędem na 4 zęby i kiedy już wszyscy zdążą cię wkurwić w domu i w pracy, w której jechałeś na dwa biura w dwóch różnych budynkach,więc wtedy zadajesz sobie pytanie: - co mi się jeszcze dzisiaj, do chuja, przytrafi?! 
I wtedy właśnie, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, w dusznej i zatęchłej otchłani najczarniejszej dupy, ze snu wybudzasz Wróżkę Smroduszkę, ściśle współpracującą ze szkołą gminną, do której uczęszczają twoje dzieci. 

Więc jak na zawołanie dzwoni nauczycielka. I się zaczyna:
- Niech tylko się pani nie denerwuje, ale jesteśmy właśnie z Kaliną u lekarza i wie pani... chyba trzeba będzie jednak na pogotowie...
Z przekazu wyłaniał się obraz dramatyczny, którego bohaterką była moja starsza córka zderzająca się na WF-ie z kolegą z klasy. Kolega jest postury góry lodowej więc w optymistycznej prognozie nos złamany w kilku miejscach + piosenka Celine Dion do "Titanica" z dedykacją.

Szczęśliwie tego dnia Wróżka Smroduszka miała dobry humor, bo dziecko wróciło z niebieskim klamą, ale w całości i bez przemieszczeń. Zabawa zaczęła się jakieś dwa dni po zda(e)rzeniu. Obraz galaktyki z nosa malowniczo rozlał się pod oczami i tylko ta pieprzona Wróżka Smroduszka wie, jak nieswojo może czuć się matka, do której pyszczy para-nastolatka z wielkimi fifami pod oczami. Bo - wierzcie mi i nigdy tego nie przerabiajcie - wygrażający wam gówniarz z podbitym okiem wygląda zdecydowanie groźniej niż wygrażający wam gówniarz z okiem niepodbitym. Detal, a czyni cuda. Nic więc dziwnego, że w mojej chorej głowie z nadal niesprzedanym loftem zalanym ropą, wyzwoliła się cała hipermaszyneria do wymyślania kolejnych części "Ballady o Januszku". 

Tydzień 2

Kiedy w instytucie meteorologicznym naukowcy się zjarają i pomylą rodzaj opadów podany w prognozie, można przeżyć małe zdziwko, zwłaszcza, gdy się pracuje przy akcji zima. 

Wróżka Smroduszka musiała już nie spać i podkusiła kolegę Miecia, który składając mi życzenia z okazji Dnia Kobiet, rzucił niby żartem: - I duuużo śniegu, Monika!
Gdy tylko za Mieciem zamknęły się wrota, z nieba w jednej chwili spadło dobre 30 cm białego gówna, a nasze próby uporania się z tym na drogach można przyrównać tylko do znanego wszystkim Wymarzonego Domku w Karkonoszach.

Tego dnia, kiedy już odebrałam wszystkie telefony od mieszkańców pragnących mnie uświadomić, że na zewnątrz panuje Armageddon (jakbym kurwa nie widziała!) i kiedy wszystkie piaskarki wysłałam pierdylion razy na trasy i jakoś tak w duchu pomyślałam sobie: - ciekawe co mi się jutro, do chuja, przytrafi?!

 - okazało się, że Kocur wyjeżdża na szkolenie do Poznania więc w obliczu samotnego tygodnia, zapobiegawczo poszłam rąbać kubiki drewna, sprzątać i gotować w chacie oraz samotnie użerać się z pyskatymi gówniarzami. 

Nazajutrz Wróżka Smroduszka zmusiła jakąś małą dziewczynkę, ćwiczącą W-F z Jagodą, żeby się rozpędziła i z całej pety skoczyła jej na rękę.

- Dzień dobry, dzwonię z sekretariatu szkoły. Pani córka miała wypadek i chciałam zapytać, czy mamy wezwać pogotowie, czy może Pani tu przyjedzie i sama wezwie?
(To pytanie było tak absurdalne, ale przez lata zdążyli mnie przyzwyczaić do szaleństwa panującego w tym przybytku - w końcu jaka normalna instytucja współpracuje z Wróżką Smroduszką?)

Po odbyciu szeregu rozmów z sekretariatem, w-f-istą, wychowawczynią i infolinią w psychiatryku, trzepnęłam papierami, wzięłam haloperidol i kolega z pracy zawiózł mnie do wsi niespokojnej i niewesołej, gdzie odbiłam ofiarę, z którą spędziłam resztę popołudnia na SOR.

Tego dnia Wróżka najwyraźniej zajebała mi haloperidol i zluzowała, bo po rtg i oględzinach okazało się, że ręka jednak nie jest złamana i mogę spokojnie wracać do piwnicy rąbać kubiki drewna, sprzątać i gotować w chacie oraz w pojedynkę użerać się z pyskatymi gówniarzami.

Tydzień 3 

Więc kiedy już wszyscy zdążą cię wkurwić w domu, kiedy nie masz na nic siły, bo oczywiście przez cały tydzień byłaś skrzyżowaniem Kopciuszka z niewolnikiem na plantacji bawełny. I twój odpoczynek w domu polega na rąbaniu kubików drewna w piwnicy i gotowaniu dla tych wszystkich pyskatych gąb, po których stale sprzątasz...

Wtedy idziesz do roboty i tradycyjnie już dowiadujesz się, że pracujesz dzisiaj znów na dwa biura w dwóch różnych budynkach, przy czym nie możesz specjalnie wyjść ani z jednego, ani z drugiego, bo przypadł ci w udziale zestaw obowiązków dla dwóch osób. 
A to wszystko dlatego, że osoba, za którą zasuwasz, kiedy jej nie ma zauważyła, że za nią zasuwasz, kiedy jej nie ma, a co za tym idzie – nie ma jej. Na przestrzeni ostatniego miesiąca, przez pół miesiąca miałaś więc pakiet kluczy i obowiązków na dwa biura w dwóch różnych budynkach i malownicze opowieści o chorobach rodem z „Hous’a”, będących powodem wolnego.

Naturalnie, kiedy już odbiłam się na kolorowym ksero bo we dwie łatwiej mi poskładać te wszystkie rzeczy do kupy, okazało się, że właśnie dziś jest wyjątkowo nerwowy dzień i wszyscy dostali zajoba. Do tego gratis złożony z wszelkiej maści awarii, zasadzek i roszczeń, przy których marsze KOD to samo dobro.
Więc wtedy, gdy zastanawiałam się – co jeszcze się dzisiaj wydarzy (do chuja)?! - 15 km dalej, w szkole moich dzieci, Wróżka Smroduszka przykłada gnata do głowy wychowawczyni i każe jej wykręcić mój numer. Struchlała odbieram telefon i słyszę płaczliwy ton głosu Pani. 

- Dzień dobry, czy planowała pani przyjechać na dzisiejsze zebranie z rodzicami?
- Tak, oczywiście, będę.
- No więc plany uległy zmianie, anulujemy to dzisiaj, jest pani proszona jutro o 10:00 na specjalna audiencję.
- Słucham? Wykluczone, będę wtedy w pracy. Ale co się właściwie stało?!
- Otóż, przykro mi o tym mówić, ale u Kaliny znaleziono dzisiaj… - tu następuje długa i złowroga cisza.
- Znaleziono? Co znaleziono?!
- … KADZIDEŁKA.
- Kadzidełka? Co z tego? Nic nie rozumiem.
- Kadzidełka. Z MARIHUANĄ!

- Nie wiem co prawda skąd ona ma kadzidełka i dlaczego wzięła je do szkoły…
- Powiedziała, że od taty.
- No więc dobrze, od taty, ustalę to, ale nadal to tylko kadzidełka, prawda?

- Z MARIHUANĄ…

- Proszę Pani, kadzidełka maja różne nazwy i zapachy, to nie jest nielegalne, to można kupić wszędzie, nie służą do odurzania się, to taki odświeżacz powietrza, jakby to Pani wytłumaczyć…

Ale nie sposób było wytłumaczyć, dowiedziałam się jedynie, że szkoła dostała SYGNAŁ i musi WSZCZĄĆ PROCEDURY.

Kurwa, jakie procedury? Co teraz? Policja na chacie? Pies tropiący z Chojnowa? Wydział antynarkotykowy, kurator, MONAR?! W jednej chwili, wobec nadinterpretacji wychowawczyni, uciekła ze mnie resztka życia i spokoju. Niczym dym z kadzidełka.

Miałam szczerą ochotę zamknąć się w piwnicy i narąbać z kubik drewna, albo po prostu płacząc zasnąć tam nakryta workiem od kartofli, ale ostatecznie wykręciłam numer do starego Kaliny i kazałam mu wyjaśnić sprawę osobiście. Stary wziął zatem dziecię za łapę i udał się do szkoły gminnej, gdzie nastąpiło międzygalaktyczne starcie pomiędzy panią wychowawczynią a nim, które bohatersko przerwała pani dyrektor.

A potem ja musiałam pojechać na zebranie i pomimo pozytywnej relacji telefonicznej byłego starego, któremu nie wierzę w ani jedno słowo, miałam ciśnienie 500/900. Zastanawiałam się, czy przypadkiem nie zostanę tam aresztowana, np. z powodu noszenia ulubionej arafatki skoro islamiści z lubością ścinają głowy w podobnym odzieniu. 

Chwilę wcześniej zadzwoniłam do koleżanki nauczycielki z pytaniem, czy to w ogóle możliwe, żeby z powodu kadzidełek o nazwie cannabis mieć kłopoty w szkole, na co ona słusznie odparła, że kadzidła pali się nawet w kościele i dziwi ją taka afera.
(Gdy rozmawiałyśmy ponownie, już wieczorem Daniela wyznała:
- Wiesz, Olaf też sobie naszykował kadzidełka do szkoły. Kiedy pytałam po co mu i jakie wziął, okazało się, że wyciągnął moje. O nazwie... OPIUM.)

Zebranie zaczynało się wcześniejszą prelekcją o bezpieczeństwie w internecie, jaką w zaistniałych okolicznościach olałam, po czym pobiegłam do klasy młodszej córki, aby usłyszeć tyle, że "klasa jest fajna". Czyli, że z Kocurem zrobiliśmy łącznie 30 km, żeby to usłyszeć i teraz będę rąbać kubiki drewna, gotować i sprzątać po nocy, bo zmarnowałam całe popołudnie. A zebranie było tylko po to, żeby prelegent mógł zarobić... 

Kiedy ta istotna informacja wybrzmiała w klasie, na miejsce dotarła spóźniona chwilkę koleżanka i zdziwiona zapytała mnie:
- Było coś wcześniej? Bo wiesz, olałam tę prelekcję, nie mam czasu. Ale myślałam, że będzie trwała dłużej. Ostatnio "na narkotykach" to mnie trzymali półtorej godziny.
- Phi! Półtorej godziny na narkotykach Cię trzymało, mnie trzyma od 9:30 rano, a niby zwykła marycha...
...

Wróżka Smroduszka spala lolka pod szkołą, po czy rozbawiona wraca do dupy spać, czekając na kolejne zadania specjalne...

139 - Brutalna chrystianizacja

Zupełnie zbałamucona kanonizacją ziejącą z każdego radia, telewizora i ze wszystkich internetów, przypomniałam sobie scenkę szkolną - przedświąteczną.

Jako, że w szkole gminnej, do której uczęszczają młode, wypisanie dziecka z zajęć katechezy jest zjawiskiem rzadkim i niezrozumiałym i nieomal widłami przebito Kocura, kiedy składał odpowiedni papier na ręce wychowawczyni zerówki, nie wymagam jakichś szczególnych atrakcji w czasie, kiedy dziewczyny mają "okienko". Nie śmiem pytać o zajęcia etyki, bo takie chyba nigdy nie zagoszczą w polskich szkołach, chyba, że będą je prowadzić zakonnice i katechetki.

Dzieciaki po prostu miały iść na tę godzinkę do biblioteki lub na świetlicę, a nawet czasem wpadał dodatkowy angielski, co śmiem twierdzić, bardziej przyda się mojemu dziecku niż meandry KKK.

Jeśli dobrze pamiętam, kiedy ja byłam w wieku szkolnym, czyli gdzieś w okresie mezozoiku, gdy przychodził czas rekolekcji, dzieci Szatana były zwolnione z zajęć i miały jakieś 3 dni wolnego. Jednak moje dostały informację, że mają stawić się w szkole, tylko bez książek i zeszytów. Nawet się ucieszyłam, że zaplanowano dla nich jakieś zastępcze zajęcia, bo lepsze to niż siedzieć w chałupie, kiedy mateńka w pracy topi się w liczbach i kodach odpadów, a excel wylewa jej się wszystkimi otworami.

I w tej beztrosce szkolnej, upłynęły mi 3 dni. 
Dnia czwartego - w sobotę, Wielka Matka odpoczywała. Postanowiła zatem zamienić z przychówkiem pierwsze spokojne słowa, które zazwyczaj, w ferworze walki pomiędzy pracą-pracą a tyrą w domu, ograniczają się do wyszczekiwania poleceń i rozkazów, by natychmiast odgruzować klepisko z miliarda przedmiotów, które niezbędne są dzieciom do zabawy, a zabawa owa polega głównie na tym, żeby porzucić przedmiot w miejscu, w którym właśnie przypomniało się nam, że chcemy inny przedmiot, który natychmiast porzucimy, by pocwałować po następny.

Zagajam więc starszą - co tak właściwie robiła, kiedy dzieci były na rekolekcjach. Na co ona, że też na nich była. Oniemiałam.

 

 I że w tym czasie oglądali filmy o Jezusie. Nie powiem - zagotowałam się, bo widzę, że wielkiej, wiejskiej manipulacji ciąg dalszy. Bo może nie jestem psychopatą (no dobra, może troszeczkę) i nie miotałam przekleństw, że od tygodnia dziecko lepi wielkanocną palmę i zdobi jajeczka, bo są to zajęcia manualne, a w ogóle nie sposób uniknąć zetknięcia z symbolami religijnymi i też nie o to w gruncie rzeczy mi chodzi...

 No ale indoktrynowanie dzieciaka, który nie chodzi na religie, filmami o krzyżowaniu Jezusa... Po prostu sobie, kurde, nie życzę i już. I krew mnie zalała. Czarna i zła. I śmierdząca. Dobrze, że "Pasji" dzieciom nie puścili! I tak myślę, że to zwyczajny brak poszanowania woli rodzica i pogwałcenie moich uczuć antyreligijnych. I, że gdybym była chujem, to bym zadzwoniła do kuratorium.

Ale nie jestem. I wyjaśnię to sobie na zebraniu. Po dużej dawce nerwosolu, melisy i kocimiętki.

Lecz nagle w mojej głowie zaczęły składać się w całość strzępki niepokojących, ignorowanych w szale domowym, obserwacji. 
No bo skąd niby, do cholery, Jagoda w klasie "0" może znać obszerny repertuar piosenek religijnych? 
Czemu dopytuje się o Jezusa i życie w grzechu? 

Pytam więc wprost: - Skąd to wszystko wiesz, dziecino moja, indoktrynacją nieskażona przecie, skoro nie chodzisz na religię?
- Nie chodzę, ale siedzę, mamo.
- ?
- No bo dzieci na religii siedzą przy wspólnym stole, a ja w kąciku przy osobnym i sobie maluję.

I piorun we mnie trzepnął siarczysty, ognisty, kulisty! Bo na to bym doprawdy nie wpadła! Że skoro dziecko siedzi w tym samym pomieszczeniu, tylko w kącie, to w zajęciach katechezy nie uczestniczy. I na dodatek w oślej ławce, jakby za karę. 
No to spoko. Ja se zarżnę kota w ofierze na środku klasy, ale powiem, że dzieci nie były świadkami tego rytuału, bo je przedtem w kąciku usadzę. 

Więc - czy ja przesadzam?
Czy faktycznie mam podstawę się wściec?
Ostatecznie i tak same gdzieś tam kiedyś się zdefiniują, ale miałam nadzieję, że niekoniecznie pod wpływem bombardowania ewangelizacją na chama.
Amen.

Scenka genetyczna:
Pierwsze zajęcia zuchowe. Kalina eksploduje z zachwytu, Jagoda początkowo też, ale potem przypomina sobie, że jest dzika i zaczyna płakać, tańcząc w kółeczku. Kocur dziarsko wchodzi w rolę zucha, rozkręca córkę do zabawy, jest git, ale sytuacja niestety się powtarza. Kocur pyta córkę, dlaczego nagle płacze, skoro przed chwilą tak dobrze bawiła się z dziećmi.
- Tato, bo ja jestem pół-tchórzem pół-człowiekiem...

:D

135 - Notka spod koca

- Mamo, czy można czytać ZA DUŻO książek? - pyta moja starsza córka, ubrana na lewą stronę, tył na przód, z wplecionymi malowniczo w rozczochrane włosy resztkami kanapki.
- Nie, skąd?... - odpowiadam bez przekonania. 

Wszędzie walają się jej lektury i w razie nadejścia zimy (najpewniej w maju) mam czym palić do października. Kalina bez trzech książek dziennie, zachowuje się jak na haju, jakby kornika eksmitować z lasu na step, jak trzeźwy Rusłan o poranku w hurtowni alkoholi.

Podczas, gdy inne dzieci śnią o reklamowanych zabawkach, ajfonach, kinektach, laptopach i karierze w mtv "Warsaw Whore",

ona zawsze chce po prostu książkę. 

Niemniej zdziwiłam się nieco, kiedy przechwyciwszy kontrolnie w grudniu list adresowany do Mikołaja, zobaczyłam czytelniczą listę marzeń. Konkretnie 2 pozycje: poradnik skauta o tym, jak przetrwać w lesie oraz leksykon roślin jadalnych i TRUJĄCYCH.

Pierwsze skojarzenie: ona chce mnie otruć, a potem zaszyć się w lesie w jakimś szałasie. Ale po ostatnich wydarzeniach, doszłam do wniosku, że to może być szerzej zakrojony spisek.

No bo niby skąd u Kocura te nagłe zainteresowanie survivalowe? 
Skąd plany zakupu w Tesco większej ilości przyprawionej fasoli w puszkach, do gotowania w ognisku? 
Dlaczego wczoraj zadzwonił mój były szef, żeby przypomnieć o zaległym przelewie do PZU (polisa na życie)? 
Zaraz się okaże, że Jagoda wespół z nimi coś knuje i w rzeczywistości jest Wilczą Jagodą! Tak więc w razie mojej dłuższej nieobecności, macie tu czarno na białym, że coś podejrzewałam, no i na wszelki wypadek nie kupujcie przez jakiś czas porcji rosołowych w EjBiSi, if you know what I mean...

A skoro już przy temacie: dziś Rusłan wykazał się nie lada sprytem i o godzinie 4.50 nad ranem już stał (no, może nie do końca stabilnie) na przystanku i sępił fajki. I kurna, znowu człowiek jak w matni. Na pętlę nie przejdziesz, bo obok sklepu. Na Bystrzycką - spalone. Jedyne wyjście, to ewentualnie pobudka o 3.00 zamiast 4.00 i doginać na Kozice. Tu istnieje ryzyko, że napotkamy Marzenę wracającą właśnie z gościnnych występów. 

Bo Marzena to osobne zjawisko dzielnicowe i nie da się jej opisać tak po prostu w jednym poście. Odkąd Marzena nie posiada drzwi (a raczej posiada, oparte o framugę lub leżące w przedpokoju) - co zresztą jest umyślnym zabiegiem, by wzbogacić swe nocne recitale o akustykę klatki schodowej - odtąd rzadko przebywa w domostwie. Oddaje się licznym spacerom (i nie tylko), które są prawdziwym widowiskiem fashion. 

Jesteśmy pewni, że tak w istocie jest modową blogerką, nastawioną na badanie rynku tekstylnego na zlecenie ongiś-osiedlowego sklepu "Szyk", który aktualnie zszedł do podziemi. 
Stworzenie wrażenia niszy w najnowszych trendach, a tym samym podniesienie wartości produktu, będącego bardziej ekskluzywnym i tylko dla wybranych, jest zawsze niezawodnym wabikiem na klientów. I dlatego też w mig pomyślałam o przepastnej garderobie Marzeny, kiedy mi dzieci wyjechały na 2 dni przed, że mają w czwartek bal przebierańców. Na dwa dni przed. DWA dni, kurwa...

Jakbym miała w domu rozrzutnik strojów karnawałowych! 
Przecież samo skompletowanie codziennej garderoby jest to o tyle kłopotliwe, że bardzo ciężko na nie coś dostać, bo generalnie jeszcze nie robią dla dzieci ubrań z betonu, a tylko takie byłyby w stanie oprzeć się destrukcyjnym zapędom córek. W ogóle, to np. mimo, iż Kalina ma 9 wiosnę, ubrania muszę jej kupować na 14lat. To pytam, na ile będę kupowała, gdy zostanie czternastolatką - na czterdzieści osiem?

W każdym razie: czy ktoś ma pożyczyć na czwartek przebrania na rozmiar 122 i 150? Jeśli, tak - będę wdzięczna :)

 

133 - Shit happens

Wiem, że macie mnie już dosyć, ale piszę, póki mam wenę, bo jak mnie opuści, to znowu zrobię posuchę dwuletnią. Przez cały ten czas czułam, że mi czegoś brakuje, ale myślałam, że chodzi o alkohol, urodę i forsę, a tu chodziło o zwykłe pisanie głupot.

Pewnego dnia, po lekcjach Kalina wręczyła mi kartkę z informacją, że w szkole panuje wszawica. Chociaż u moich dziewczyn niczego nie znaleziono, z automatu popadłam w paranoję i codzienne sprawdzanie wszelkiego domowego owłosienia. Musiałam cofnąć się 22 lata wstecz do ostatniej wycieczki do ZOO, by przypomnieć sobie, jak robią to małpy, aby niczego nie przeoczyć. W tym czasie składałam też dużo krwawych ofiar wszelkim bogom higieny osobistej i przepisów bhp w intencji ochrony przed robactwem, a nawet jeśli już, to żeby dopadło młodsze dziecko, które po matce ma tylko 3 włosy, podczas gdy starsze o kilka milionów więcej.

Bogowie byli łaskawi przez kilka tygodni. Po tym czasie się na mnie wypięli. 

Pewnego razu, po wieczornej kąpieli, kiedy wzięłam się za wyczesywanie młodych, na trzydziestym metrze kwadratowym włosów Kaliny, zauważyłam małe, perliste kuleczki. 

Zawyłam jak ranny łoś.
Kocur wiedział już, co robić, bo wcześniej bywał świadkiem moich spontanicznych opętań. Wskoczył więc bez zwłoki do naszego opla zwanego Korozją i pomknął do apteki.

Wrócił lżejszy o stówę, ale uzbrojony w cyklon B i specjalistyczny grzebyczek do eksterminacji gnid. Nie miałam czasu na moralne dylematy, czy gnidy to jeszcze embriony, czy już dzieci narodzone, zawładnęła mną bowiem bezwzględna żądza mordu.

Każdy, kto miał kiedyś wszy wie, jaka to zajebista frajda. A do tego, w cenie zestawu były wierszyki o pasożytach z obrazkami uśmiechniętych chytrze robali.

Rytuał nakładania na szopę córki wszystkich tych trucizn, szamponów i odżywek, jak też dezynfekcja i pranie pościeli, ciuchów, czapek i zabytkowych arrasów, z jakimi miała styczność, trwał bez końca. W międzyczasie, od tej całej chemii, dziecko puściło pawia i zrobiło się strasznie śpiące. Przybiła więc gwoździa na kuchennym stole i pochrapywała, a ja przeszłam na trudniejszy level - WYCZESYWANIE.

Gdyby ktoś kiedyś postawił przed Wami mamuta i kazał mu nakręcić papiloty, albo gdyby Zła Macocha wysypała przed Wami wiadro kokainy zmieszanej z proszkiem IXI i kazała to oddzielić, wiedzielibyście, co czułam.
(Naturalnie nie chodzi mi o oddzielenie mamuta od wiadra, bo to każdy głupi potrafi).

Naprawdę miałam wrażenie, że to trwa tysiące lat świetlnych i zaraz ocknę się far, far away, w jakiejś odległej, fantastycznej rzeczywistości, w której z jedynek SLD do Europarlamentu startuje Weronika Morszczuk-Paszczura, rząd zabrania wędzenia kiełbasy, Natasza Urbańska publicznie wylizuje umywalki, a moje fajki nagle kosztują 15,25zł.

I tak też się stało.


Jeśli mogę Wam coś poradzić -  lepiej nie miejcie owłosionych dzieci w wieku szkolnym.

Kolejny etap rodzicielskiego wtajemniczenia mam za sobą. Niebawem czeka nas zaplanowane wycięcie trzeciego migdałka i to będzie prawdziwy GORE.

Do poczytania. Hula-Gula!

Lepiej mieć sztuczne: zdjęcie moich włosów po weselu, moczących się przed oddaniem. Ring 2 i Dark Water w jednym :)

131 – Wielkiej, wiejskiej manipulacji końca nie widać, ale jak przetrzymacie jeszcze ten jeden post, w nagrodę czeka Was notka o kutasikach :}

 Bite 3 tygodnie Gucia wyła w drodze do szkoły, przez całe zajęcia i jadąc z powrotem. Oczy miała wiecznie czerwone, a pod nimi fioletowe podkowy, podpuchnięte worami. Wyglądała jak ofiara przemocy domowej i gdyby nie to, że nie mam żelazka, sama mogłam się spokojnie podejrzewać, że ją biję kablem od ustrojstwa. 

Nie pomagały żadne tłumaczenia, zachęty, ani nawet branie głodem. Gdzieś miała towarzystwo naprawdę fajowej Pani oraz zgrai rówieśników. Za nic na świecie nie zamierzała przestawić się z trybu wychowania z dziadkami przy TVN 24, kursie dolara i transmisji skoków narciarskich na harce z dziećmi w kółeczko. W sumie, gdybym była na jej miejscu, w obliczu takiego wyboru, też miałabym to w dupie.

W tym czasie rodzice dzieci z byłej 31, ponownie przegrupowali się w antysystemowe bojówki, tym razem w partyzanckiej walce z psychicznym kierowcą PKS Świdnica. Ten bowiem akuratnie przeżywał kreatywny, wariacki szub i dostarczał nam nieprzeciętnej rozrywki.

Zaczął od dylatacji i czasu rozumianego jak w przypadku Paradoksu Bliźniąt. No bo skoro inaczej czas płynie tu na ziemi, a inaczej w przestrzeni kosmicznej, to niby dlaczego miałby płynąć tak jak w reszcie kraju, na przystanku przy ul. Bystrzyckiej?

Przyjeżdżał po bandę o której tylko chciał i pomimo nadal wiszącej na przydrożnym drzewie kartce z godziną odjazdu 7.35, raz było to 7.20, innym razem 7.50, ale – zaiste, nigdy planowo. 

Trzy ma być liczbą tą i liczbą tą ma być trzy. Do czterech nie wolno ci liczyć, ani do dwóch… masz tylko policzyć do trzech. Pięć jest wykluczone…

Kiedy już się zjawił, ani myślał czekać na ładunek, który jeszcze nie dotarł na przystanek, bo np. było 15 po. W sekundę odjeżdżał, nie czekając aż te, które zdążyły, usiądą. Dzieciaki przewracały się jak klocki domino, a na samym spodzie tej dzieciowej pulpy, leżała i tak już płacząca Jagoda. Ona wraz z siostrą zawsze zdążały na przewóz, bo przezorny Inżynier, na wszelki wypadek, zaprowadzał je na przystanek zanim pierwszy kur zapiał.

Wszystkie próby zwrócenia panu uwagi, kończyły się pyskówkami, bo facet lubił sobie pokrzyczeć i na dzieci, i na dorosłych. Telefoniczne i pisemne skargi do szkoły stały się dla nas codziennym, obowiązkowym rytuałem, pomiędzy obklejaniem dziecka poduszkami, co by się nadto w transporcie nie poobijało a modlitwa do Św. Krzysztofa, żeby spuścił z nieba ITD i zabrał typowi prawo jazdy.

Koordynatorka przewozu bezradnie rozkładała ręce i wyglądało to tak, jakby szkoła nie miała żadnego wpływu na przewoźnika. To zupełnie tak, jak w przypadku, który gdzieś tu kiedyś opisałam, że firma bieliźniarska daje ci próbki gaci, których nie zamawiałeś, a po miesiącu przysyła wezwanie do zapłaty półtorej stówy za niechciany prezent, strasząc komornikiem, który zedrze zaraz z człowieka te majciochy, a jak chcesz jakiejś reklamacji i odesłania towaru, to znajdujesz tylko adres korespondencyjny gdzieś w Burundi.

Po wielotygodniowym monitowaniu, specjalnej petycji, marszu milczenia i wysadzeniu się w powietrze pod Urzędem Gminy kilku rodziców, zmianę kierowcy uzyskaliśmy gdzieś w okolicy listopada.

Tymczasem Kalina, która jest bytem na wskroś anarchistycznym, musiała się przyoblec w skórkę opiekunki młodszej siostry. Każdy, kto zna moje starsze dziecko wie, że nie odróżnia ono przodu od tyłu, lewej od prawej, nie od tak, dnia od nocy, czy prostych poleceń od wykresu kołowego. Jak kto nie zna i nie wierzy, ilustruję poniżej ślubnym zdjęciem, na którym widać wyraźnie, że wytyczne Cioci Heidi „sypać płatkami na Parę Młodą” zrozumiała jako „zabić Wojciecha koszykiem, natychmiast”.

Równie dobrze więc, mogłabym powierzyć młodszą Wampirowi z Zagłębia lub po prostu wrzucić ją w przepaść, ale cóż, nie miałam specjalnego wyboru. Wolałam jednak, mimo wszystko, nie wyobrażać sobie, jak dziewczyny sobie radzą, kiedy skazane na siebie muszą się nawzajem ubrać i zdążyć na powrotny autobus. Miałam nazbyt bogaty materiał doświadczalny w postaci obserwacji walk domowych i zawsze widziałam oczami wyobraźni, jak jedna dusi drugą w szatni sznurkiem od worka na kapcie, dajmy na to.

Niemniej jednak, trzeba Kalinie oddać honor, bo po swojemu wywiązuje się ze swoich nowych obowiązków i jak do tej pory nie przywiozła mi ze szkoły żadnej obcej dziewczynki.

c.d.n.

130 – Wielkiej, wiejskiej manipulacji cz.II

 No to pośmiałam się z Kocura w poprzedniej notce... a potem zgubiłam się z dziećmi w lesie. Na szlaku na Klasztorzysko, który przemierzałam chyba z tysiąc razy w życiu, w drodze na spacery, na grzyby, na ryby, na kleszcze i chuj wi, co jeszcze. To jest zupełnie niemożliwe i jedynym wytłumaczeniem tej sytuacji jest tylko jakieś złośliwe zaklęcie Kocura. Straszny miał ze mnie ubaw, doprowadzając mnie do łez po raz piąty zadanym przez telefon pytaniem: "Gdzie ty teraz jesteś?" - no jak, gdzie jestem? W lesie, kurwa! Przecież gdybym wiedziała, gdzie dokładnie jestem, to bym się sama znalazła, bez jego uprzejmej pomocy, zamiast przeżywać swoje małe Blair Witch Project! Rzeczywiście, nie wiem jak i gdzie ja polazłam, ale dosyć długo brodziłam z dziewczynami w jakimś bagnie,

a jeszcze musiałam do końca dnia pokornie słuchać drwin ze strony Krzyśka Rapy i osobistego męża.

 

Ale do rzeczy.

Pierwszego dnia szkoły pojechaliśmy z Kocurem za padłem na kołach, które właśnie porwało nasze dzieci w jasyr ościennej gminy. I już po wyjściu z samochodu nastąpił krach. Jagoda, która od dobrego roku wyła z radości na myśl o pójściu do szkoły, której największym marzeniem była edukacja, zupełnie jakby w domu chodziła w burce, a ojciec więził ją w chałupie (co fakt, to fakt – stary wygląda jak Talib i czasem w miejscach publicznych ludzie patrzą ze strachem, czy zaraz nie krzyknie „Allah Akbar!”), ta sama Jagoda zupełnie się rozkleiła. Moje dziecko rozpadło się na kawałki i po prostu zastygło ze strachu przed tak wielkim skupiskiem ludzi, stojąc w kącie i płacząc, ile sił w płucach. Normalnie paraliż, stupor i zero kontaktu. I tak miało już pozostać.

Dzień drugi. Rankiem musieliśmy dowieźć do szkoły jakieś dokumenty, a ja bezmyślnie poprosiłam Kota, żeby zajrzał do klasy Jagody. To był błąd. Kiedy zobaczyła ojca, to uderzyła w taki ryk, jakby ją pani tam na żywca ćwiartowała. Uciekliśmy więc stamtąd bez niej, za to z jej przerażającym wyciem w tle i z przepastnym poczuciem winy, że chcąc przecież zrobić dobrze, ulegając zwykłej ściemie 5-latki, zostaliśmy oprawcami własnego dziecka i nawet zaczęliśmy się poważnie zastanawiać, czy aby oboje nie jesteśmy z Sosnowca.

Stojąc potem za ladą Witaminki i ważąc czternastej staruszce 2 kg kartofelków, jednocześnie spychając ją ze schodów na niby i zadając w myślach celne rzuty tymi to ziemniakami, 

 w pełnym stresie oczekiwałam powrotu dziatek z tajnych kompletów. 

Padre Inżynejro zaoferował się prowadzać i odbierać dziewczyny z przystanku, co szybko wykorzystałam, bo niechybnie był to znak, że po śmierci Mamy wreszcie wytrzeźwiał, a że zajęło mu to dobrych kilka miesięcy, istniała obawa, że stracony czas zapragnie nadrobić kolejnymi wynalazkami. O ustalonej porze, dziadek pomknął na przystanek, a po chwili dostałam od niego telefon, że …wszystkie dzieci wróciły, ale jakby nie moje. Nie ma ich! NIE PRZYJECHAŁY! Przepadły!

 Jeszcze tego samego dnia, w szkole zapewniano nas, że wszystkie dzieci wracają o tej samej porze, tym samym, do chuja wafla, autobusem! Zaczęłam więc dzwonić do szkoły, a kolejne panie podawały mi numery i przełączały do kolejnych pań i pomimo kilku takich słodkich pogawędek nikt nie wiedział, gdzie są moje córki. 

Kiedy zaczęłam już schodzić na zawał, wreszcie oddzwoniła wychowawczyni Kaliny, że ta czeka na siostrę na świetlicy, bo PROGRAMOWO ZERÓWKA MA 2 GODZINY DŁUŻEJ ZAJĘCIA niż inne klasy. Po chuj? – spytacie. Nie mam pojęcia. Sytuacja przedstawiała się następująco: autobus odjeżdżał o 13.00, a Jagoda kończyła zajęcia o 13.15. Tym samym, Kalina, której wbiłam do głowy, że mają podróżować razem i ma się opiekować swoją rozklejoną zupełnie siostrą w nowym, obcym, leżącym na samym końcu świata, miejscu, no więc Kalina, która skończyła zajęcia po 11.00, która i tak czekała blisko 2 godziny na autobus, miała czekać na następny o 15.00. Kurwa, czysty absurd – dzieciak kończy po 11.00, a w domu jest przed wieczorem?! 

Jeszcze raz zatem zadzwoniłam w te same miejsca i oświadczyłam, że zwalniam młodszą te 15 minut wcześniej i stosowne pisma, prośby, oświadczenia, cyrografy, zgody i inne na piśmie dziecko dostarczy jutro.

 

Dnia następnego, nieco spokojniejsza, robiąc sześćdziesiąty kurs pomiędzy lodówką z nabiałem a ladą sklepu - podkreślam - samoobsługowego, bo akurat trafiła mi się babcia-sadystka: „i jeszcze masełko”- kiedy właśnie przyniosłam jej mleczko i położyłam na ladzie, „i jeszcze jogurcik”, kiedy właśnie przyczłapałam się z masełkiem,

w każdym razie zmierzałam do tego, że nieco spokojniejsza oczekiwałam na dzieci, mające przyjechać autobusem odjeżdżającym o 13.00.

Płonne moje nadzieje! O 14.00 zadzwonił Inżynier, że moich dzieci w autobusie nie było. Struchlałam. W tym samym czasie, do sklepu zaczęli wbiegać kolejno spanikowani rodzice, których dzieci również na przystanku zabrakło. Marne to pocieszenie, że innym też zgubiło się dziecko, ale zawsze. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że niekiedy człowiek sam wsadziłby gówniarza w taki one way ticket PKS i właśnie kiedy akurat nie ma takiej potrzeby, ten magiczny, znikający dzieci wynalazek sam się wyczarował i odpalił do działania. 

Wszyscy zaczęliśmy więc dzwonić do szkoły i latać bez ładu po dzielni. Wtem! Zagadka się rozwiązała! Pan kierowca nie wysadzał dzieci zgodnie z miejscem zamieszkania, ale akurat tam, gdzie – nie wiem, aktualnie mu po drodze odjebało. I tak te z Osiedla wysiadły w Dziećmorowicach lub na krzyżówce, te z Dziećmorowic na Osiedlu itd. Po prostu kpina. Niemniej jednak, kiedy po wielu bólach, te inne dzieci się w końcu znalazły, moich nadal nie było, bo pomimo dostarczenia tych wszystkich zgód i oświadczeń… Kalina nadal czekała na siostrę i odjeżdżały dopiero o 15.00. Kuuuuuuurwaaaaaaaaaaaa!!!

Kolejnego dnia, kiedy rankiem osobiście wręczyłam dziwolągowi za kierownicą pełna listę dzieci wraz z przypisanymi przystankami, dzieci przyjechały wreszcie wszystkie, tyle że… coś około 16.00, bo pan mam-coś-z-deklem-kierowca… zgubił drogę i pojechał na jakieś inne wiochy, zamiast kierować się na tę największą – Wałbrzych.

A to był dopiero początek…

c.d.n.