66 - kolejna bomba biologiczna

Była mała przerwa, ale wiecie: „MACHETE DON'T TEXT! „

Zajęta byłam ogromnie, bo Dudki mnie demoralizowały. Powinnam się domyśleć, że spotkanie ich w wieczornym deszczu po ciemaku wróży walkę ze ZŁEM. Bitwa przegrana, resztki zła walały się po kuchni i straszyły wyziewem, kiedy tam o 2 w nocy matka-Halyna weszła z laczkiem w celu przejęcia władzy nad menażerią. Bo odkąd mam Bibkę, to się okazało, że 2.00 jest przecież idealna na zabawę psa z kotami, ze szczekaniem, miauczeniem i gonitwami po ścianach. I tak jedna Biba okrutnie obnażyła drugą bibę. A Halyna najpierw nastrzelała wszystkich kapciem i jeszcze musiała po nas posprzątać :)

Nie mogłam pisać też z tego powodu, że jak wiecie – unikałam księdza. Księdza najlepiej uniknąć w miejscu, w którym ksiądz raczej nie występuje. Lub występuje relatywnie rzadko. Pomyślałam o piwnicy, no bo po co ksiądz miałby tam łazić? Gdyby chciał jednak zejść tam w celu odkrycia złóż niewiernych parafian, usiłujących przeczekać, wcinając kiszone ogórki ze słoików, pewnie i tak posłałby tam ministranta. Chyba, że w Jakimś Celu by chciał tam za ministrantem podreptać... No nie wiem.

Więc zaszyłam się w piwnicy, gdzie odżywiałam się sfermentowanym kompotem, bo tylko to się ostało. Zimno jak cholera, fermentacja też niezdrowa i to wszystko pewnie jest powodem, dla którego siedzę teraz z totalną telepawką, trawiona gorączką. Żrę gripexy i aspiryny, ibuprofeny, witaminy. Jestem rozbita jak butelka od szampanie po fajerwerku i nie wyglądam dobrze po 30-tce nawet jak pół Ibisza. Spocona, z rozpiętym rozporkiem, bo już bolą flaki od tych piguł, z oczami czerwonymi jak królik angora, nie jestem sexi mamą jak Kasia Cichopek. Ale za to jestem w pracy. Czyż nie mogło zdarzyć się lepiej w takim stanie? Hurra i alleluja, kurwa jego mać.

Dzieli mnie dystans jednej godziny od śmierci łóżeczkowej własnej. Owijam się kocem i wskakuję do szuflady z prochami. Gdzie też się zapodział lekarz Michaela Jacksona?

Elvis żyje i koncertuje

hoł, hoł, hoł - niebawem 10.000!

SuperHirołDog!

chyba żartujecie z tymi dużymi łapami :))

65 - Post scriptum post-świąteczne

Siostra Heidi z resztą mongolskiego taboru wyjechała w germańskie ostępy :( Smutno i pusto. Dzieciaki z bandą czworonogów próbują dopiąć skalę chaosu do fulla, ale to nie to samo. Tłum dziewcząt rozpacza pod drzwiami za Benjaminem, nic tylko chodzę i zmywam mopem morza łez pod wycieraczką.

Niby już po świętach, ale widok kikuta choinki z resztką ozdób, których jeszcze nie zżuł pies, wzbudza pewną panikę. Wiem, że ci, którzy wiedzą o moich dziwnych fobiach, takich jak lęk przed balonami czy wstręt do guzików, śmieją się ze mnie. Ale oto odkryłam nowy strach przed bożonarodzeniowym drzewkiem. I nie wiem jak to nazwać – bożodendrofobia? 

W każdym razie ta z pozoru niewinna choineczka, która zabiera połowę przestrzeni i czyha igliwiem w dywanie na bosą stopę, przestrasza z trzech powodów. 

Po pierwsze jest parodią minionych świąt i przypomina, że takowe jeszcze nadejdą. 

Dwa, że ktoś ją musi rozebrać, zataszczyć na działkę, kilofem wyrżnąć dziurę w zamarzniętej ziemi, posadzić i pielęgnować, po to jedynie, by wiosną uschła i trzeba będzie ją porąbać i spalić w kill-grillu. 

I wreszcie – zwiastuje czarną potworę w sutannie, która przyjdzie po kolędzie. A to już katastrofa.

Rokrocznie uciekam przed batmanem na mrozy i zawieje, odmrażam sobie nogi robiąc 20-te kółko w parku, bo ta cholera nigdy nie przychodzi punktualnie i ma poślizg jak gwiazda wieczoru na koncercie. Nie sposób schronić się u znajomych, bo nikt nie wie, gdzie ksiądz zaatakuje najpierw. 

Raz nie wytrzymałam, bo dzieci miały już temperaturę dobrze zmrożonego piwa, poza tym rozpaczliwie chciały jeść, pić, siku, kupę, batona i balona. Powróciłam niniejszym tuż przed kropidłem i zaszyłam się w najczarniejszym kącie. Wydała mnie starsza córka, z uśmiechem kablując proboszczowi, że mamusia jest w pokoju i nie chce wyjść. Zresztą na pytanie, czy umie się żegnać, odparła „tak – do widzenia”, zupełnie jak w komedii. 

Halyna próbowała mnie kryć i ściemniła, że córka właśnie karmi piersią. Ale w tym roku ten kit nie przejdzie, bowiem teraz nie uwierzy, że można karmić czymś, czego się nie ma.

Inna rzecz – jest opcja, że Dudek wpadnie z vendettą za afront na pasterce i co jak co, ale ja nie mam w domu miejsca na makatkę z ukrzyżowanego księdza. A wiadomo – w Hrabstwie wszystko się może zdarzyć.

No i jak on mnie wodą święconą, a ja wtedy zacznę syczeć i parskać na krucyfiksy, szperać mu w kopertach? No siara, kłopot dla rodziny. Przecież jeśli zaliczę zejście śmiertelne za jego kadencji, to od razu wiadomo, że mnie nie pochowa na bożej ziemi i mnie biedna rodzina będzie musiała wyrzucić na kompost. Zamiast rozsypać prochy na działce lub w ulubionym monopolowym.

Ma kto pomysła jak ukryć się przed kolędą? A może by tak jutro wywieźć truchło choinki i przebrać się za nią w tą złą godzinę?

P.S. Pies Biba jest niesamowity! Bardzo pocieszna, szybko się uczy i prawdopodobnie ma 7 żołądków. Dzisiaj w ciągu 10 minut 6 razy ukradła mi różową, pluszową świnię, którą próbowałam ocalić przed rozpruciem :) Ach, i siedzi jak Al Bundy przed telewizorem. I nie mieszczę się w łóżku...

EDIT: wszyscy patrzą na łapy Bibki i mnie straszą, że będzie wielkości Elvisa :))

64 - Szczęśliwego Nowego Jorku czyli 60-tka Janusza

Tak, moi mili, na zdjęciach szanowny, 60-letni Jubilat, który całe życie marzył, by stać się Batmanem :D

63 - Sylwester u Lupy w telegraficznym skrócie :)

rodzina Soprano

marynara łubudubu

62 - na początku był chaos. w środku też. jak również na końcu...

Że też tak się złożyło, iż nie mam o czym pisać.

Mogłabym oczywiście godzinami snuć mrożące krew w żyłach opowieści o poświątecznym krajobrazie po bitwie. O choince, której nikt nie podlewa i z której bombki pozjadały koty. O operowych piskach dzieci. Dzikiej minie Halyny. Bałaganie, chaosie, zezwłoku Mikołaja. O pracy, która mnie rozp...rasza.

Ale przecież po co, skoro za kilka godzin zaświeci piękne słońce. Gdzieś w Californii... Mikołaj się rozłoży pod suszkiem choinki. Dzieciary też dorosną, prawdopodobnie przestaną wyć i kwiczeć jakoś w okolicach 40-tki. Gdzieś w oddali czeka spokojna emerytura. Taka bardziej orderowa, bo przecież cały ZUS z moimi składkami będzie wtedy melanżować w Brazylii...

Tylko mnie martwi ilość prania, która stale wzrasta. Niebawem będziemy przedzierali się do muszli klozetowej z saperką. Nie wiem jak przetrwać w tym bangladeszu, gdzie wszędzie walają się jakieś ciuchy i wszystkie trzeba wyprać, po to tylko, żeby koty mogły na czyste sikać. I pies – bo oto mam psa :) Wynalazca tkaniny jako takiej, materiału wielokrotnego użytku i i jeszcze wielokrotniejszego prania, powinien pokutować z łańcuchem u nogi przy moim antycznym boschu.

U mnie tyle szmat, a Scarlet O'Hara musiała sobie kieckę szyć z zasłony, żeby gustownie przeminąć z wiatrem.

Rok się kończy, a ranking na największego hardcora dalej żyw. Nie wiem jak u Was, ale moje typy na 2010 to całkiem swieże kwiatuszki.

Na razie ex aequo na prowadzeniu z ostatniego tygodnia

~ Seba, który na pasterkowym afroncie od księdza, który odmówił mu kawałka opłatka na mszy doustnie „Ty stary, czarny pedofilu!” - wykrzyczane w zachrystii

~ Endrju z dziś, brudzący śnieg na poboczu ruchliwej ulicy Świdnickiej, bo stoperan nie pomógł

:D

Całe życie z wariatami.

Tymczasem przedstawiam zwierza:

Biba dziwi się światu, w którym występują psy polarne, takie jak Roxi Dudkova

I dziewczynkę z plamą barszczu:

oraz, żeby nie epatować krwią, miły akcent wigilijny: